Ja, babcia, Iliko i Illarion

Nodar Dumbadze (1928–1984) to najsłynniejszy gruziński pisarz, jego dzieła zostały przetłumaczone na dziewięćdziesiąt sześć języków świata. Proza Nodara Dumbadze przepełniona jest miłością do prostych wartości ludzkich; jego bohaterowie, bezinteresownie zakochani w życiu, zdają się urodzić jedynie w ciepłej Gruzji, gdzie, zdaniem autora, nawet niewidomy potrafi dostrzec słońce. . W tym wydaniu znalazły się dwie opowieści Nodara Dumbadze: historia pierwszej miłości „Widzę słońce” oraz najsłynniejsze dzieło autora „Ja, babcia, Iliko i Hilarion” – opowiadające o życiu chłopca na gruzińskiej wsi w czasie Wielkiej Wojny Patriotycznej Wojna. Wydaje się, że znajdują tu odzwierciedlenie wszystkie najbardziej charakterystyczne cechy prozy Nodara Dumbadze: subtelny humor, groteska, barwne życie, ból i groza wojny... Ale chyba najbardziej niezapomnianą postacią w tej historii jest surowa babcia Olga, która umie przeklinać jak żadna inna kobieta w Gruzji. Główna bohaterka nie boi się jednak swoich przekleństw, gdyż pewnego dnia babcia wyjawiła swój sekret: „Moje usta przeklinają, ale moje serce Cię błogosławi…”