Grzech

Zachar Prilepin — prozaik, publicysta, muzyk, zdobywca nagród «Krajowy bestseller», «SuperNacBestseller» i «Jasna Polana». Autor powieści «Obitel», «Sankya», «Czarna małpa», «Patologie», «Niektórzy nie trafią do piekła», zbiorów opowiadań «Siedem żyć», «Ósemka» i «Romans milicjantów».

Małe prowincjonalne miasteczko i cicha wieś, zagubione w niepewnych latach dziewięćdziesiątych.
Niewidoczne przekształcenie chłopca w mężczyznę: od boso dzieciństwa z odkryciami i tragediami, które pozostają na całe życie, — do delikatnej i kruchej młodości z pierwszą niespełnioną miłością, do pijackiego i zgubnego upojenia młodości, do zdziwienia ojcostwem — z odpowiedzialnością już za własne dzieci i swoją kobietę.
«Grzech» — to refleksja i miłość, radość i odwaga, chłopięcość, rozpuszczona w krwi, i szczęście, napięte jak żagiel, dzwoniące lato i łakoma radość życia.
Poezjonny, delikatny, przejmujący, bardzo osobisty historia bohatera o imieniu Zacharka.


«Główny bohater nie zmienia swojej “hemigwayowskiej” linii postępowania: kopie groby, ładuje chleb, strzela z granatnika, wypędza z karczmy niesfornych gości — słowem, niezmiennie utrzymuje poziom testosteronu w organizmie na granicy toksyczności».
Lew Danilkin, «Afiś»


«Zbyt wiele w tym tekście łakomej radości życia; tej, która — to ostre do przejmującego odczucie każdej chwili, cokolwiek by nią było wypełnione, niech nawet smutkiem czy rozpaczą».
Aleksandr Garros, «Ekspert»


«“Grzech” czasem wzrusza, czasem jest fałszywy, czasem wyciska łzy, czasem uderza prosto z mostu. Najważniejsze, że w tym wszystkim jest cierpieniami wypracowane i dlatego wydające się prawdziwe uczucie; czego u Prilepina naprawdę nie można odebrać, to irracjonalna, przebijająca się przez najgorszą glebę miłość».
Aleksandr Gorbaczow, «Rolling Stone»