Córka kapitana

Ostatnie zakończone prozatorskie dzieło Puszkina, opublikowane tuż przed jego śmiercią, — i jeden z pierwszych powieści historycznych (według definicji samego autora) w literaturze rosyjskiej.

Nosząca częściowo parodystyczny charakter memuarowa forma narracji świadka i uczestnika wydarzeń, realistyczne przedstawienie przez Boga zapomnianej twierdzy wojskowej na granicy stepów, dokładna novelizacja historyczna brutalnego powstania Pugaczowa, bezwstydnie romantyczna bajka w duchu Waltera Scotta z nieprawdopodobieństwem całego szeregu konfliktów fabularnych — nowatorska eklektyka gatunkowa czyni „Córkę kapitana” artystycznym doskonałością i błyskotliwym wzorem rosyjskiej prozy.