Córka kapitana

Ostatnie ukończone prozaiczne dzieło Puszkina, opublikowane na dzień przed jego śmiercią, — i jeden z pierwszych powieści historycznych (według definicji samego autora) w literaturze rosyjskiej.

Mając częściowo parodystyczny charakter, wspomnieniowa forma narracji świadka i uczestnika wydarzeń, realistyczne przedstawienie zapomnianej przez Boga twierdzy wojskowej na granicy stepów, dokładna historyczna nowelizacja brutalnego powstania Pugaczowa, bezwstydnie romantyczna baśń w duchu Waltera Scotta z niewiarygodnością szeregu konfliktów fabularnych — nowatorska eklektyka gatunkowa czyni „Córkę kapitana” szczytem artystycznym i błyszczącym wzorem rosyjskiej prozy.