Nad samą klatką lwa

Coraz niżej schyla się głowa Swaroża pod ciężarem nowych koron. Ale dźwięk kieliszków i ulubione kobiece głosy odciągają go od goryczy straty. A narastający szelest, szum, hałas Sąsiednich Stron echem pradawnej Burzy znów zmusza go do podjęcia królewskiej sprawy.
Przez delikatne światło tańczącej w cieniu nocy Dryady Swaroż widzi, jak cienkie pasma przenikająco-niebieskiego światła rwą się z niebios. Oto zaraz w nich utonie Talar…
I przeciw nowemu złoczyńcy wystawiona jest taka armia, że ledwo nie straszna sąsiadom. Wiedzieć, gdzie zadać cios!