Nocne drogi

Gajto Gazdanow należy do grona rosyjskich pisarzy, których twórczość w Rosji przez długi czas była nieznana. Przyłączając się po rewolucji do białego ruchu, nigdy nie wrócił do kraju, dzieląc los wielu rosyjskich emigrantów. Mieszkając w Paryżu, pracował jako portowy robotnik, myjka lokomotyw, robotnik, kierowca taksówki. Swoje pierwsze opowiadania G. Gazdanow publikował w paryskiej gazecie "Wola Rosji", a jego pierwszy powieść, która od razu przyniosła autorowi sukces, ukazała się w Paryżu w 1929 roku. Wczesnego Gazdanowa porównywano z Proustem, Dostojewskim i Kafką, późniejszego - z Albertem Camus, Julienem Greenem i Mario Soldatim. Po wojnie Gazdanow przez długie lata pracował w radiu "Wolność", jego audycje o klasycznej i współczesnej literaturze rosyjskiej gromadziły setki słuchaczy. Powieść "Nocne drogi" (1941) to nie tylko wybitne dzieło literackie, ale także jedno z nielicznych prawdziwych świadectw realnych wydarzeń i duchowej historii rosyjskiej emigracji.