Violet wychodzi z więzienia po dwudziestodwu miesiącach osadzenia za wypadek, w którym zginął człowiek. W więzieniu dziewczyna miała odskocznię — klub książki, który prowadziła nauczycielka na emeryturze Harriet. Violet boi się przyszłości, przeszłość przygniata ją ciężkim brzemieniem winy. Emeryt Frank — mąż kobiety, którą zabiła Violet w tym wypadku. Nie może się przyzwyczaić do obecnej samotności, chociaż czuje, że zawsze był samotny. Ta trójka, dziewczyna i dwóch zagubionych emerytów, spotkają się w małym sklepiku z książkami. I od tego momentu ich losy splątają się w ciasny węzeł. Violet ma stać się nauczycielką uroczych papug, które będą mądrzejsze od wielu ludzi. Harriet nagle wynurzy się ze swojego godnego, ale nudnego istnienia, aby spojrzeć na otaczający świat na nowo.
A Frank... dla niego, właściwie, wszystko dopiero się zacznie. Pełna humoru, bardzo ciepła, delikatna książka o tym, jak zaakceptować siebie i swoją przeszłość, jak nauczyć się żyć z poczuciem winy, o tym, że zawsze jest druga szansa, nawet jeśli teraz wydaje się, że ciemność nigdy nie ustąpi. I oczywiście o tym, że książki potrafią wiele, trzeba tylko nauczyć się je właściwie czytać.
I, bez cienia wątpliwości, po powieści Moniki Wood pokochasz papugi żako.