Twarze w wodzie

W wieku dwudziestu lat Istina Mavet poczuła nieprzezwyciężoną przepaść między sobą a innymi, a tracąc kontakt z rzeczywistością, kilka razy znalazła się w szpitalach psychiatrycznych, które postrzega nie inaczej jak jako komory tortur. Jest ofiarą, a jednocześnie świadka. Przez naszą wyobraźnię przebiegają obrazy nieszczęśliwych – każda na swój sposób – pacjentek. Ponura codzienna rutyna. Kary. Koszmar i ból terapii wstrząsowej. Strach. Bezradność. Samotność. W niezrównanym i, mimo mroczności tematu, niezwykle poetyckim stylu Janet Frame opisuje życie w placówkach psychiatrycznych drugiej połowy lat czterdziestych, chociaż łagodzi prawdę, obawiając się, że nikt jej nie uwierzy.