Najstraszniejsza książka. Z otchłani

Czy wiesz, co się dzieje, jeśli długo wpatrujesz się w Otchłań. Nie da się schować przed koszmarami tu zamieszkującymi pod kołdrą, te straszności nie można zakryć obrazem na ścianie, nie pomoże wyrwany z gniazdka kabel, z tych myśli nie uratuje... psychiatra ani dawka haloperidolu. Czekają, zbliżają się do ciebie — z ekranu starego kina, z zniszczonej graffiti ściany garażu, z tekstu zapomnianej baśni, spomiędzy warstwy tynku i tapet, z niezliczonych otworów łączących świat tego, co zrozumiałe, z otchłanią niepoznanego. Każda możliwa i niemożliwa forma tamtej strony istnienia szaleje, wrze, bąbelkuje w pragnieniu uzyskania ciała. Twojego ciała. Słyszysz, jak zęby stukają? Widzisz, jak cień pełza po ścianie sąsiedniego bloku? Czujesz, jak stają dęba włoski na karku? To miliardy oczu, które już na ciebie patrzą. Patrzą Z OTCHŁANI.