Piosenka do Bernadetty

Franz Werfel – klasyk literatury austriackiej XX wieku, praski poeta, pisarz i dramaturg, uczeń Gustava Meyrinka, sojusznik i przyjaciel Maxa Broda, Rainera Marii Rilkego, Roberta Musila, Martina Bubera – był gwiazdą. Uważany był za twarz niemieckojęzycznego ekspresjonizmu i wraz z Franzem Kafką i Maxem Brodem należał do „Praskiego Kręgu” – grupy pisarzy i poetów, którzy przed wybuchem I wojny światowej wymyślili niespotykany dotąd głos nowej literatury. Poezję Werfela podziwiali mistrzowie; jego sztuki wystawiano w całej Europie. Werfel miał rozwinięty zmysł tragicznej, strasznej i zabawnej, dziennikarskiej obserwacji, romantyczny, czasem mistyczny pogląd na rzeczywistość i rzadką umiejętność uchwycenia najsubtelniejszych ruchów ludzkiej duszy. Jego późna powieść „Pieśń o Bernadetcie”, która stała się bestsellerem w Stanach Zjednoczonych i została nakręcona w 1943 roku, to szczera i wciągająca historia francuskiej dziewczyny, którą widziała Dziewica Maryja w Lourdes; opowieść o bezkompromisowej szczerości, miłości i podziwie dla tego świata wbrew wszelkim przeciwnościom.