Miedziany jeździec. Poezje. Wiersze

Aleksandr Siergiejewicz Puszkin 1799—1837 – rosyjski poeta, dramaturg i prozaik. Już za jego życia współcześni nazywali go największym narodowym poetą. Poemat Miedziany jeździec z 1833 roku opowiada historię biednego urzędnika Eugeniusza, mieszkającego w Sankt Petersburgu, który w wyniku powodzi traci ukochaną. Szalejąc z rozpaczy Eugeniusz zaczyna wędrować po stolicy i w emocjonalnym uniesieniu obwinia o wszystkie swoje nieszczęścia Miedzianego jeźdźca — pomnik Piotra I nad Newą. Za życia Aleksandra Puszkina Miedziany jeździec ukazał się w małym fragmencie, ponieważ cesarz Mikołaj I żądał dużych poprawek, na które Puszkin się nie zgodził. Pierwsza publikacja całej wierszowanej powieści miała miejsce już po śmierci poety – w 1837 roku. Do zbioru włączono również główne dzieła Aleksandra Puszkina, których analiza wchodzi w skład obowiązkowego programu szkolnego, – poematy Kawkaski jeniec 1822, Fontanna Bachczysaraju 1824 i inne, liryka.