Na języku elfów

On jest dziwny. Nikt z nim nie rozmawia. Ma doskonałą pamięć. Włóczy się wszędzie jak duch. Tak mówią. Uczy się na Uniwersytecie Bostońskim, gdzie wszyscy, unikając go, nazywają go Elfem — z powodu tatuażu na szyi, napisanego w Quenyi. A także dlatego, że jest osobliwy. Dziwnie patrzy, dziwnie mówi, dziwnie się zachowuje, z nadejściem nowego sezonu zmienia kolor włosów. Połowę nocy spędza na ulicy. Jego przydomek nie podoba się tylko jednej osobie. Studentowi wydziału historii, który już prawie od dwóch lat nieprzerwanie go obserwuje i nocami podąża za nim, myśląc, że pozostaje niezauważony. Wszystko minie. A ty? Zapytaj, kim jestem, i też — odejdź.