Paląc zakazy

– Zagramy, Marinko? – wydycha Stachochin przyciszonym głosem. Rozumiem, że to on wskrzesza. I, jak się spodziewałam, duszę się z emocji. – Moja lista pragnień jest skończona, – wyrywam zdecydowanie. – Puść! – Tym razem lista będzie moja. Nie możesz mi odmówić. – Nie? – nerwowo się śmieję. – Rozumiem, że nie masz ani wstydu, ani sumienia, Dan… Ale aż tak! Za miesiąc wychodzę za mąż! Czy to coś dla ciebie znaczy? – Nie wyjdziesz za mąż, Marinko. – A jednak wyjdę! – Nie wyjdziesz, powiedziałem. _ Kiedyś Daniil Stachochin uważał mnie za swój zakaz. Teraz on jest zakazem dla mnie. I nie zamierzam palić tych zakazów za jego życzeniem!