Zamek

„Zamek” — jedno z najsłynniejszych dzieł Franza Kafki i jeden z najgłębszych filozoficznych powieści XX wieku. Nie został dokończony przez pisarza, a po raz pierwszy opublikowany po jego śmierci w 1926 roku przez jego przyjaciela Maxa Broda. Fabuła „Zamku” jest absurdalna, ale jednocześnie prawdopodobna: do pewnej Wioski przyjeżdża geometra K. i próbuje dostać się do Zamku, do którego nie wpuszczają go. Skomplikowany system biurokracji zaplata się w kłębek, który nie ma szansy się rozplątać, a co za tym idzie, nie ma możliwości dostania się do Zamku, niezależnie od tego, jakimi okrężnymi drogami się idzie. Ale satyra na system biurokratyczny to tylko jeden z podtekstów powieści. Cała przestrzeń artystyczna jest ograniczona do Wioski i niedostępnego Zamku. Czas płynie tu irracjonalnie. „Zamek” to przede wszystkim metafora, przez którą przebijają się oznaki rzeczywistości. Zamek jest całkowicie konkretny, a jednocześnie to miraż. Może droga do niego to droga do Boga, a Wioska to jedynie odzwierciedlenie naszego ziemskiego świata?